ot 1. Tinch, ozorsiz, betashvish holatda uygʻonadigan, yuzaga keladigan his-tuygʻu; orom, rohat.
Gʻazal yozishdan maqsad jonga rohat va dilga halovat keltirishdir. — M. Shayxzoda, Gʻazal mulkining sultoni
Kim ham aytgandi, oʻrtada farzand boʻlmasa, turmushda halovat ham boʻlmaydi, deb. — D. Nuriy, Osmon ustuni
Zirapcha kirsa ham, tish ogʻrisa ham, halovat yoʻqoladi. — Fan va turmush
2. Tinch, osoyishta holat.
Shu sokin kechaning halovatini buzib, birovlarning uyi-da — qoʻrgʻonida oʻrmalashib yurgan bu yigit kim ekan-a? — Gʻ. Gʻulom, Soyalar
Jabbor polvon polga joy solib yotdi. U tinchib, koʻz yumdi-yu, Juman uxlay olmadi. Negadir halovati qochgan edi. — A. Muxtor, Tugʻilish
Faqat Yulduzxonni koʻrdim-u, halovatimni yoʻqotdim, yuragimga xuddi choʻgʻ tushganday. — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldi
3. Biror narsaning boshqasiga nisbatan “hech gap emas“, “chidasa boʻladigan“, bunisi holva ekani maʼnosini bildiradi.
Bunisi halovat
Qor ham halovat ekan, ertasidan boshlab qattiq qorasovuq boshlandi — Mirmuhsin, Meʼmor