ot 1. Kishiga qattiq botmaydigan, muloyim, yoqimli (tovush, muomala va shunday muomalali kishi haqida).
Halim muomala.
Suv tepasida odamlar oʻt boʻlib yonadi, boshqa vaqtlarda eng sokin, eng halim odamlar, suv boshida janjal chiqsa, soʻz va dalil oʻrniga musht bilan, ketmon koʻtarish bilan ish koʻrishga tirishadilar. — Oybek, Tanlangan asarlar
Bir-ikki daqiqa sukutdan soʻng Saidahmadxon sunʼiy tabassum, halim ovoz bilan soʻz boshladi. — Oybek, Ulugʻ yoʻl
Har gapidan, harakatidan gʻurur aks etadi. Muomalada halim. A. — Qahhor, Sarob
Umar qishloqqa koʻchib kelgan kezlari yumshoq supurgiday halim yigit edi. — Mushtum
2. Halim (erkaklar ismi).