от 1. Қишлоқ ёки маҳаллаларнинг чорраҳаларида жойлашган, чойхоналари, қассоблик, баққоллик каби дўконлари бўлган обод, гавжум жой.
Бу маҳаллада унга [ Ёʻлчига] маъқул бўлган икки киши бор эди. Бири — гузарда тақачилик-темирчилик қиладиган Қоратой, иккинчиси — Шокир ота номли маҳсидўз чол. — Ойбек, Танланган асарлар
Куз ҳавосининг суякларни зирқиратувчи совуғига қарамай, гузарда чойхўр кўп эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
2. фолк. Ёʻл.
Қатмоқлар юртига гузарим тушди. — Алпомиш
Гузаримиз тушса, излаб келармиз. Султон бўлган, жоним дўстим, хуш энди. — Муродхон
Кулоҳ кийиб, бўлдим мен бир қаландар, Ногаҳон гузарим тушди бу шаҳар. — Ширин билан Шакар
3. шв. Дарёдан, сойдан қайиқлар ўтадиган жой; кечик.
4. тар. Бухоро хонлигида: маҳалла.