лат. classicus — намунавий сўзидан
klassik. Keng maʼnoda adabiyot, sanʼat va fanning turli sohalaridagi eng atoqli namoyandalari ijodi maʼlum bir xalqning milliy madaniyati kamolotiga yoki jahon madaniyatiga hissa boʻlib qoʻshilgan, milliy madaniyatning asosiy fondiga kirgan kishilar shu nom bilan yuritiladi. Tor maʼnoda — grek va rim yozuvchisini anglatadi. Agar ijodi maʼlum bir xalq doirasidan chiqib, umumjahon ahamiyatiga ega boʻlsa, bunday ijodkorlar jahon klassiklari, ularning eng yaxshi va yuksak asarlari esa klassik asarlar deb ataladi. Masalan, Nizomiy Ganjaviy, Alisher Navoiy, A. S. Pushkin, V. Shekspir, Rafael, V. A. Motsart, P. I. Chaykovskiy va boshqalar. Bundan tashqari, har bir xalq madaniyatining eng atoqli vakillari ham shu xalq madaniyatining klassiklari hisoblanadilar. Masalan, Muqimiy, Furqat va boshqalar. Har bir davr oʻzining klassiklarini yaratadi, chunki maʼlum bir davrda yaratilgan adabiyot, sanʼat yoki fan yutuqlari faqat oʻz davri uchungina emas, balki oʻzidan keyingi davrlar uchun ham ahamiyat kasb etadi. Ana shunday arboblar oʻz davrining klassiklari hisoblanadilar. Masalan, oʻzbek sovet adabiyotining klassiklari deganimizda, shu adabiyotni — sotsialistik realizm adabiyotini yaratishda katta hissa qoʻshgan, uni oʻz asarlari bilan boyitgan, keyingi rivojiga ham taʼsir koʻrsatuvchi asarlar yaratgan Hamza Hakimzoda Niyoziy, Abdulla Qodiriy va Oybek kabi atoqli soʻz sanʼatkorlari tushuniladi.
