(гр. oide — қўшиқ сўзидан)
Gʻarb va rus poeziyasidagi lirik turga mansub, sharq poeziyasidagi qasidaga oʻxshash janrlardan biri: biror kishi shaʼniga yoki muhim voqeaga bagʻishlangan tantanali sheʼr. Qadimgi grek adabiyotida odalar xor tomonidan muzika va oʻyin joʻrligida aytilgan hamda oʻz xarakteriga koʻra maqtov odalari, yigʻi va oʻyin odalariga boʻlingan. Qadimgi Rim adabiyotida Goratsiy odani muzikadan ajratib, adabiy janr sifatida shakllantirdi. Keyinchalik oda Fransiyada XVI asrda qaytadan yuzaga keldi va Gʻarbiy Yevropa poeziyasida keng tarqaldi. Oda F. Malerb va fransuz klassitsizmining boshqa namoyandalari ijodida oʻzining kamolot bosqichiga koʻtarildi. Odaning nazariy asoslari Bualo tomonidan ishlab chiqildi. Bu nazariyaga koʻra odalar sheva elementlaridan xoli, koʻtarinki, jozibali tilda yozilishi, har bir misra loʻnda fikrni anglatishi, yaʼni soʻzning bir misradan ikkinchi misraga koʻchmasligi, och qofiyalarning mutlaq qoʻllanmasligi shart. Rossiyada oda XVI—XVII asrlarda yuzaga kelgan boʻlib, oda terminini birinchi bor V. K. Trediakovskiy qoʻllagan, keyinchalik M. V. Lomonosov ijodida oda asosiy va yetakchi janrlardan biriga aylandi. M. V. Lomonosov vatanparvarlik va fal-, oda