гр. stylos — ёзиш учун фойдаланиладиган предмет сўзидан
1. Yozuvchi ijodi uchun xarakterli boʻlgan ifodalash yoʻli, gʻoyalar birligi, dunyoqarashning umumiyligi.
2. Ifodalash usuli. Zamonaviy adabiyotshunoslikda uslub termini ikki maʼnoni — maʼlum bir ijodkorning va ijodkorlar guruhining ifodalash usulini anglatadi. Markscha-lenincha taʼlimot uslubni metod bilan birgalikda qarashni taqozo etadi. Olimlar bu masalaga turlicha munosabatda boʻladilar. Ayrim adabiyotshunoslar uslubni metodning konkret koʻrinishi deb tushuntirsa, ayrimlari har ikkisini ham bir hodisa deb qaraydilar. Idealizm tarafdorlari uslubni adabiyot va jamiyat taraqqiyoti, ijodkor dunyoqarashi bilan bogʻliq boʻlmagan hodisa deb, uni ilohiylashtiradilar. Uslubning dastlabki klassik taʼrifini Gyote va Gegel tushuntirib bergan. Ular uslubni subyekt va obyektning birligi deb baholagan edilar. Markscha-lenincha adabiyotshunoslik uslubni yozuvchining dunyoqarashi, metodi hisoblab, uni jamiyat tarixi bilan bogʻliq deb biladi. Metodning oʻzgarishi uslubga shubhasiz oʻz taʼsirini koʻrsatadi. Alohida olib qaralgan biror asarning uslubi ijodkorning butun ijodiga xos uslub taraqqiyotining bosqichlaridan biridir. Uslubning qanday boʻlishi yozuvchi talantining yoʻnalishiga ham bogʻliq. Uslub tarixiy, jamiyat taraqqiyoti bilan oʻzgaruvchi hodisadir. Masalan, yosh Gorkiyning dastlabki ijodi romantizm ruhi bilan sugʻorilgan boʻlsa, uning keyingi asarlari realizmning yorqin namunalaridir.
Sinonimlari: услуб, стиль