Бадиий нутққа хос интонацион-синтактик ифода усулларидан бири: айрим товушларни, бир ёки бир неча сўзни ёки сўз бирикмаларини, баъзан эса маълум сатрни атайин такрорлаш орқали фикр ёки ҳис-туйғуни ифодалашга, унинг таъсир кучини оширишга ва турли интонацияларни бўрттириб кўрсатишга имкон берадиган стилистик усул. Такрорнинг аллитерация (қ.), эпифора (қ.), рифма (қ.), анафора (қ.), ассонанс (қ.), консонанс (қ.), монорим (қ.), плеоназм (қ.) тавтология (қ.), нақорат каби турли кўринишлари мавжуд бўлиб, улар ўтмиш адабиётида ҳам, совет адабиётида ҳам кўп учрайди. Сўз санъаткорлари бадиий такрорлардан тасвирланаётган обектга нисбатан ўзларининг субектив муносабатларини ифодалаш, уни баҳолаш, воқеа-ҳодисанинг назарда тутилган томонига ўқувчи диққатини тортиш, уни бўрттириб кўрсатиш учун фойдаланганлар., такрор
Хайр сизга, икки оҳу кўз! Хайр ёʻлдош, хайр ошно! Хайр сизга, эй икки юлдуз, Хайр сенга, эй гўзал дунё! — Ҳ. Олимжон