от Нон, гўшт ва шу кабилар овқатнинг бир тишлашда узиб олинган қисми ёки бир тишлашли парчаси.
Бир тишлам гўшт.
Бир тишлам нон гадоси бўлиб, биров эшигига борган вақтларим бўлди. — П. Турсун, Ўқитувчи
«тишлам» бўйича 10 та натижа: Луғатлар
от Нон, гўшт ва шу кабилар овқатнинг бир тишлашда узиб олинган қисми ёки бир тишлашли парчаси.
Бир тишлам гўшт.
Бир тишлам нон гадоси бўлиб, биров эшигига борган вақтларим бўлди. — П. Турсун, Ўқитувчи
фл. 1. Тишлари орасига олиб, бир қисмини узиб, ажратиб олмоқ.
Жувон қўлидаги олмани устма-уст бир неча мартаба тишлади ва чала чайнаб ютди. — А. Қаҳҳор, Минг бир жон
Эъзозхон суви қочган нонни тишлаб, чайнай бошлади. — Ҳ. Ғулом, Машъал
2. Тишлари орасига олиб қисмоқ, тишлари билан тутмоқ, тишида ушламоқ.
Мушук боласини тишлаб, ҳовлига олиб чиқди.
Мирзакаримбой сўзни нимадан бошлашни билмай, соқолининг учини тишлаб деди. — Ойбек, Танланган асарлар
[Жўра] Қамчини тишлаган ҳолда, отга минди. — Ҳ. Шамс, Душман
3. Тишларини ботириб жароҳатламоқ, қопмоқ.
Уни ит тишлаб олди. Бу от тишламайди.
Тилини тишлаб олган одам тишини суғуриб ташламайди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
От жонивор, олдидан келганни тишлаб, орқадан келганни тепибди. — Эртаклар
4. кўчма Қаттиқ гап билан озор бермоқ, ачитиб гапирмоқ, чақиб олмоқ.
Мастон кам-пир неварасининг йиғлаб туриб қилган зорига қарамай, яна тишлаб-тишлаб олмоқчи бўлди, лекин шайтонга ҳай берди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
погов. кто не работает, тот не ест.
1. jaqsılap qırıp tazalaw
2. hámmesin tazalaw, túp-tamırı menen joq qılıw.
бир тишлам, кичкина бо'лак
1 [К] бурда, тишлам, луқма 2 яра-чақа
/'дɒлəп/ н [К] (информал) бо'лак, парча, тишлам
1. (қисм) Теил м, Антеил м; катта бўлак дер гроссте Теил, дер Гросстеил; 2. (дона) Стüкк н; икки бўлак қанд звеи Стüкк Зуккер, Биссен (тишлам) м; 3. адж. (алоҳида) (аб
1. в (бит; бит, биттен) 1) тишламоқ, тишлаб узиб олмоқ, қопмоқ 2) чақмоқ, чақиб олмоқ 3) ачиштирмоқ, ёндирмоқ, ловуллатмоқ (қалампир ҳақида); чимчиламоқ, чақиб
/маʊθ/ н [К] (пл моутҳс /маʊðз/) 1 оғиз 2 дарёнинг денгизга қуйилиш жойи ... – моутҳед /маʊðд/ (ин компоундс) 1 оғизнинг турли ҳолати 2 гапириш тарзи – моутҳфул /-фʊ