Қидирув

сфт. 1. Бесабр, бетоқат, шошма-шошар.

Катта бир қувончдан Зиёданинг кўзлари ёниб, ўзи эса сабрсиз тепиниб турарди. — А. Мухтор, Асарлар

2. айн. Қаноациз.

от 1. Бирор ҳолат ёки ҳодисани бардош билан кутиш, қаноат қилиш; ўзини тийиш.

Сабр таги — сариқ олтин. — Мақол

Банда деганнинг сабрдан бошқа чораси ёʻқ. — Ҳамза, Танланган асарлар

2. Ғам-кулфат, азоб-мусибатларга чидаш, тоқат қилиш, бардош бериш.

— Осонми, айланай, — Эътибор опа ёстиқни Эъзозхоннинг биқинига суриб қўйди. — Тағин ҳам темир экансиз. Сабрингизга балли, гиргиттон! — Ҳ. Ғулом, Машъал

Сабр — инсон иродасининг тожи! — деди Жўрахон — Мажидга. Назармат, Жўрлар баланд сайрайди

от Сабр қилмаслик; бетоқатлик.

Ориф аканинг бу ерга келишига, аллақандай ички, ҳазин сабрсизлик билан рози бўлишига яна бир нозик сабаб бор эди. — А. Мухтор, Чинор

фл. Сабр қилмаслик, бетоқат, безовта бўла бошламоқ.

— Шошма, Нури, — сабрсизланиб шивирлади онаси. — Ойбек, Танланган асарлар

[Ориф ака] Она-бибининг йиғлашга шайланиб, учиб турган лабларига тикилганча жонсараклик билан сабрсизланарди. — А. Мухтор, Чинор

Кимдир сабрсизланиб, соатга қараса, кимдир асабий ҳолатда у ёқдан бу ёққа юриб турибди. — Газетадан

сфт. 1. Оғир-вазмин, босиқ, ўзини тия биладиган, қаноатли, чидамли, тўзимли.

Сабрли одам,

Қуръоннинг бир неча оятларида мусулмонларнинг сабрли бўлишларига даъват бор. — Ўзме

2. айн. Қаноатли.

Онам диний, дунёвий китобларни ўқиган, саводли, ниҳоятда сабрли, меҳр-у оқибатли аёл бўлган. — Шукрулло, Жавоҳирлар сандиғи