Қидирув

от 1. кт. Ўз фикрида, сўзида, азм-у қарорида қаттиқ туриш; қатъийлик.

Қатъият кўрсатмоқ.

Тўлқинжон анқайиб қолди. У Ҳуридан бундай қатъиятни ва иродани сира кутмаган эди. — Ф. Мусажон, Ҳури

Унинг чеҳрасида, юпқа лабларида аллақандай бир қатъият бор, ҳаракатлари кескин, шиддатли эди. — О. Ёқубов, Излайман

2. Сабр-тоқат, матонат, ирода.

Ҳарбий хизмат ўз характерига кўра йигитлардан қатъиятни талаб қилади. — Саодат

сфт. 1. Ўз фикрида, сўзида, азм-у қарорида қатъият билан турадиган; азмкор.

Қатъиятли ходим,

Аввалига Ҳошим Латифжонга анча қатъиятли, ростгўй ўртоқ сифатида танилган эди. — Ж. Абдуллахонов, Тўфон

Меҳрибон устоз Муҳсин Қодиров ўта талабчан, изланувчан ва қатъиятли мураббий. — Газетадан

2. Матонатли, иродали.

сфт. 1. Ўз фикрида, сўзида, азм-у қарорида қатъият билан туролмайдиган; беқарор.

2. Ноаниқ, бетайин.

Бу тўғрида қатъияциз, мужмал жавоблар беришдан тўйинган Раъно Анвардан кўз олмай турар эди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

от Қатъиятга зид иш, хатти-ҳаракат.

Жуда кўп ҳолларда ёʻл қўйиб бўлмайдиган даражада қатъияцизлик, журъацизлик қилди. — Газетадан

Динамично и последовательно, без социальных потрясений перейти на рыночные отношения

адж ʌndɪʼsaɪdɪd 1. иккиланган, беқарор, қатъияциз

2. но-маълум, мужмал

адж ʌndɪ'saɪdɪd 1. иккиланган, беқарор, қатъияциз

2. но-маълум, мужмал