fl. 1. kt. Qoʻshiq yoki ashula aytmoq.
Suvchi kezar shoʻx qoʻshiq kuylab. — Gʻayratiy
Kimningdir mayin ovoz bilan kuylagani eshitildi. — Guldasta
Baʼzi vaqt uning qoʻshigʻi Unsin qulogʻiga yetadi. Chol hamma ovoz bilan kuylaydi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. poet. Madh etmoq; tarannum qilmoq.
U sevgi haqida oʻylar ekan yo soʻylar ekan sevgini kuylab oʻtgan zotlar siymosi koʻz oldidan ketmas edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Muqaddas zamon haqqi, yoqa tutib aytaman, Qaniydi, kuylayversang hamisha baxtni toʻlib. — A. Oripov, Yurtim shamoli