sft. 1. Hurkish tuygʻusi kuchli; hurkak; choʻchiydigan (asosan hayvon va parrandalar haqida).
Bolalar yashikni oʻrashib tikilisharkan, hurkovuch koʻk quyon gʻalvir setkadan olxoʻriday yiltiroq koʻzlarini miltiratib turardi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
2. koʻchma Choʻchib, qoʻrqib tinchsizlanaveradigan (shaxs haqida).
Uning bunday tortinchoqligi koʻplarni hayron qoldirsa, baʼzilarni oʻz uyasida qanot chiqarmagan shunaqa hurkovuch boʻladi! degan fikrga keltirardi. — Shuhrat, Jannat qidirganlar
Baʼzi hurkovuchlarning soʻzi bilan aytganda, mashina paxtani nobud qiladi — Gazetadan