sft. 1. Yuragida oʻti bor; qoʻrqmas, jasur.
Yurakli yigit.
Zebixon opangiz sizni juda maqtadi. Yurakli qiz ekan, dedi. — S. Zunnunova, Gulxan
Amirbek esli, himmatli, yurakli edi — Yusuf va Ahmad
2. Oʻzi bogʻlanib kelgan soʻz bildirgan (shunday belgili) yurakka egalikni bildiradi.
Yoʻlchi shu topda bu goʻzal, toza yurakli, jasur, vafodor qizning oyoqlariga bosh qoʻyishga tayyor. — Oybek, Tanlangan asarlar
Ali-yu arslon yurakli Otabek ham badbaxtni shundogʻ yanchib tashladiki, bu juda oz kishilar qoʻlidan keladigan ishdir. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar