Qidiruv

sft. 1. Biror kimsa yoki narsaning oʻzigagina oid, oʻzidagina boʻladigan.

Bolalarga xos qiliq. Rahbarning oʻziga xos ish uslubi.

Klara ayollarga xos chiroyli harakat bilan sochini orqasiga tashlab yubordi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol

Chol keksalarga xos boqish bilan bir zum tikildi: — Kel, chirogʻim, nima xizmat? — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Biror shaxsning oʻzigagina tegishli boʻlgan, oʻzigina foydalanadigan; shaxsiy.

Oq otliq Bobur mirzo yuzdan ortiq beklari va xos navkarlari bilan togʻ etagiga yaqinlashib qolgan edi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

ot 1. Ijobiy xususiyat, yaxshi fazilat, xislat.

Mehnatda bor koʻp xosiyat, sharofat. Bel bogʻlasa mehnatga kim, azizdir. — Habibiy

— Rost, bu kelinning husnidan ham boshqa yana tagʻin bir alohida xosiyati borga oʻxshaydir, — deb kular edi [Oʻzbek oyim]. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

2. Xosiyat (xotin-qizlar ismi).

sft. Yaxshi xususiyatga ega; ijobiy natija beradigan; fazilatli.

Bu yerning oftobi, shamoli, suvi ana shunday xosiyatli. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

Umidvor insonlar, uni olqishlang, Faqat xosiyatli boʻladi bahor. — A. Oripov

— Sening poyqadaming xosiyatli keldi, oʻgʻlim, zolim Asfandiyor zulmi barbod boʻldi, — deb edi Qurbon ota. — N. Safarov, Sevgi

sft. ayn. Bexosiyat.

[Zargarovning[ Koʻnglida nimadir qattiq darz ketgan xosiyatsiz oqshom koʻz oldida gavdalandi. — A. Muxtor, Boʻronlarda bordek halovat

Vayronalar azaldan xosiyatsiz joy hisoblangan. — Yoshlik

С утра больше проку, чем с вечера.

фольк. племенной