от 1. Улаб-қураб, бирор нарса ҳосил қилиш учун яроқли мато парчаси.
Бир қатор атторлар эски қоп, яғир шолча, йиртиқ бўз парчаларидан, қизил, оқ, кўк, яшил лахтак қуроқлардан турли-туман соябонлар ясаб, молларини бевосита ернинг ўзига уйиб қўйибдилар. — Ғ. Ғулом, Шум бола
Ўртага новча қизиқчи чиқади. Чопони қизил, кўк, яшил, сариқ қуроқ латталардан ямалган. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ
2. сфт. Шундай қуроқларни бириктириб тикиб ҳосил қилинган.
Қуроқ дастурхон. Қуроқ ёстиқ.
Раис пешонасидаги оқиб тушаётган терни артиб, қуроқ билан безатилган ёстиққа ёнбошлаб, юзини шабадага бурди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
Қирларда қорнинг чоки сўкилган, ҳамма ёқ ола-була қуроқ кўрпага ўхшайди. — Ш. Ғуломов, Инсон қўли гул
Усти-боши юпунди роса, Бор безаги бир қуроқ чопон. Ҳ. Пўлат.
3. сфт. кўчма Майда бўлаклардан иборат, бўлтак-сўлтак, лахтак-лухтак, парча-пурча.
Қуроқ ерлар.
Чўлдан қуроқ ҳам қолдирмабсиз, ота. Ободлик кишининг меҳрини тортиб, ўзига сеҳрлаб қўяди. — А. Хасанов, Чироқлар