от 1. Ташқи кўриниш, тус.
Шаҳримизнинг қиёфаси кундан-кунга ўзгармоқда.
Гўё улуғ бир ҳодиса содир бўлиши кутилаётгандек ер-у кўк тантанали қиёфа олди. — С. Анорбоев, Оқсой
Замоннинг оёғида Қудрат берган эски чориқ, қўлида ёш боланинг калласидай гурзи юзида ғайрат ўти — у шу қиёфада Фарҳодни эсга солади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
Ўша Элгелдимисан, томир? Соб бўлибсан-ку! Бай-бай-бай Одамни ҳам шундай аянчли қиёфага солса бўлар экан-да. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси
2. Юз ифодаси.
Унинг қиёфасидан хурсанд эканлиги кўринарди.
Негадир, ҳамманинг қиёфаси бирдан жиддий тус олган. Анварнинг кўзларида ҳатто қўрқув. — Ҳ. Аҳмар, Ким ҳақ?
Қиёфамда ранж аломати бўлди шекилли, ҳамхонам дарҳол гапни бошқа томонга буриб юборди. — Н. Аминов, Қалтис хато
3. кўчма Кишининг маънавий, руҳий ва ахлоқий хусусиятлари, онги, дунёқараши, билим-савияси ва шу кабилар мажмуи.
Кишининг маънавий қиёфаси.
Ёшларнинг қилаётган йиллари уларнинг қиёфасини белгилаб беради. — Газетадан