сфт. 1. Умиди ёʻқ, умидсиз, умидсизланган, ҳафсаласи пир бўлган.
Ноумид одам,
Хотин кишини ҳамма вақт ноумид, норози кўриб ўрганган ва буни хотинлик латофати деб билган Сидиқжонга жувоннинг бу гаплари унча ботмади. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
2. Ишончни ёʻқотган ҳолда, ишончсиз равишда.
Ноумид бўлмоқ.
Каскасини бошига тўнкариб, бир инграб қўйди-да, теваракка ноумид қаради. — Ойбек, Қуёш қораймас
- Ноумид шайтон