Қидирув

от 1. Хурсандлик, вақтичоғлик ва завқланишни ифодаловчи, бўлиниб-бўлиниб чиқадиган товушлар, овозлар.

Самимий кулги. Залда кулги кўтарилди.

Сидиқжон кимнингдир қаттиқ кулгисидан уйғониб кетди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Қоғози кўчган деворлар, тоза бўлса ҳам, эскириб кетган дарпарда, сарғайган чойгумни кўриб, қаноат ҳосил қилди, шекилли, яна кўзларида кулги ўйнади. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

2. Мазах ёки калака қилинадиган нарса; калака, мазах ифодаси; масхара.

Бу ўринсиз ишдан Офтоб ойим аччиқланди: — Маним ҳолим сенга кулгими, қизим? — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Биронтасини чақирсам, кейин, албатта, масхара қилишади, кулги, мазах учун уларга баҳона топилади, деб ўйлади Гулнор. — Ойбек, Танланган асарлар

от айн. Кулдиргич.

Унинг расо бўй-басти, қуралай кўзлари, ўнг бетидаги кулгичи кўз ўнгидан ўтди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

Гавҳар анча тўлишиб, чиройли бўлиб кетган, қуюқ киприклари орасига яширинган кўзлари ўтдай порлар, нимранг ёноқларида кулгичлар ўйнарди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол.

сфт. 1. Кулги қўзғатадиган, кулдирадиган; қизиқ.

Гўё зеҳни боягидан ҳам ўткирлашиб, тили бийронлашиб кетгандай, шўх, кулгили гаплар хаёлига ўзидан-ўзи қуйилиб келарди. — О. Ёқубов, Мирзатерак

2. Масхара ёки калака бўладиган.

Уларнинг [Элмурод билан Гулсумнинг] усти-бошлари батамом ивиди. Шундай кулгили бир ҳолда гузарга кириб бормаслик учун, қишлоқ четидаги эски бир эгасиз уйнинг айвонида ёмғирнинг тўхташини кутдилар. — П. Турсун, Ўқитувчи

• ~и очилди (букв. открылось его вместилище смеха) смешинка в рот попала

Смех прибавляет долголетия.