Xoʻja tambal

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, bir Xoʻja tambal boʻlgan ekan. U shunchalik tambal ekanki, hatto uydan eshikka chiqishga ham erinar, yuz-qoʻlini yuvmas, ish qilmas, yalqovligidan oʻrnidan ham turmas ekan.

Ovqatni yer ekan-u, uxlar ekan. Oxiri shunday shishib ketibdiki, ovqat keltirib bersalar, erina-erina zoʻrgʻa yer ekan.

Kunlardan bir kun Xoʻja tambal yotgan uyni oʻt olib ketibdi. Odamlar chelakda suv olib, yongʻinni oʻchirgani shoshibdilar. Qarasalar Xoʻja tambal pinagini ham buzmay yotgan emish.

— Qoch, yonib ketasan, — deb qichqirishibdi odamlar. Xoʻja tambal jim yotaveribdi.

— Hoy, senga aytyapmiz, qoch kuyasan! — deb baqirishibdi hammalari birdan.

Xoʻja tambal qimirlagani erinibdi. Olov yon atrofini oʻray boshlabdi. Avval etaklari, keyin oʻzi yona boshlabdi. Shundagina, u qochmoqchi boʻlibdi. Lekin endi kech ekan, oʻzining erinchoqligi, yalqovligi tufayli yonib ketibdi.