Ustamning haqi koʻp

Oʻtgan zamonda bir temirchi boʻlgan ekan. Doʻkoniga bir qozoq kelib, undan:

— Temir oʻchoq qancha temirdan yasaladi? — deb soʻrabdi.

— Olti pud temirdan boʻladi, — debdi usta.

Qozoq temirchiga olti pud temir keltirib beribdi. Usta temirni olovga solaverib ozaytiribdi. Qozoq kelib:

— Oʻchoq bitdimi? — deb soʻrabdi. Temirchi:

— Joʻra, temiringning mazasi yoʻq ekan, qozonga yetmaydi, qilich yasab beraman, — debdi. Qozoq:

— Xoʻp, — deb, qaytib ketibdi. Kunlardan bir kun qozoq:

— Qilich bitdimi, — deb soʻrab kelibdi. Temirchi:

— Joʻra, temiring ozlik qilib qilichga yetmadi, bitta pichoq yasab beraman, — debdi.

Bir haftadan soʻng qozoq kelsa, temirchi pichoq emas, bigiz yasab qoʻygan ekan, oʻshani uzatibdi. Qozoq temirchidan:

— Buning ne? — deb soʻrabdi.

— Buni bizda bizgeldek deb aytiladi. Bu asbob podsholikda boʻlmasa boshqa joyda topilmaydi, — debdi temirchi.

— Usta, xizmating uchun sani rozi qilishim kerak, oʻtovimga mehmonga chaqiraman, juma kuni uyimga borgin, — deb tayinlab ketibdi, ustaning qilgan ishidan norozi boʻlganini bildirmay qozoq. Usta mehmonga ketayotganida shogirdiga tayinlabdi:

— Qozoq bizga koʻp narsa qoʻyadi, sen, «ustamning haki koʻp, bu ozlik qiladi», deyaverasan, boʻsh kelma.

Temirchi shogirdi bilan kelishib olgandan soʻng, qozoqnikiga borishibdi. Qozoq ham poylab turgan ekan, ustani ushlab olib ustunga bogʻlab: «Yasab bergan bigizing shumi?» deb rosa uribdi. Urib-urib charchabdi. Shunda shogirdi:

— Ustamning haqi koʻp, hali bu ozlik qiladi, — deyaveribdi. Buni eshitgan qozoq dadil boʻlib yana uribdi. Shogird yana:

— Ustamning haqi koʻp, bu hali ozlik qiladi, — debdi. Usta jon talvasasida ingrabdi:

— Padar laʼnati, nodon shogird, meni bu noinsof oʻldiray deyapti-yu, sen boʻlsang, «bu hali oz» deyishni qoʻymayapsan!

Shunday qilib, qozoqni aldagan hiylagar usta majruh boʻlib qolibdi.