Toʻgʻrilik haqida

Qadim zamonda bir podsho boʻlgan ekan. Podsho oʻz saroyiga katta ayvon soldirmoqchi boʻlibdi. Buning uchun turli mamlakatlardan eng yaxshi ustalarni chaqirtiribdi. Ustalar qisqa vaqt ichida juda katta ayvon qurishga kirishibdi. Ayvon bitay deb qolganida bitta chetiga ustun yetmay qolibdi. Ayvonga toʻgʻri va silliq ustun kerak ekan.

Podsho ayvonga mos keladigan ustun qidirib topishga buyruq beribdi. Saroy ulamolari koʻp joylarga borib, hech qayerdan ayvonga mos ustunni topa olmabdilar.

Bir xaroba hovlida bir kampir yolgʻiz yashar ekan. Uning hovlisida bitta-yu bitta teragi boʻlib, u juda toʻgʻri va chiroyli boʻlib oʻsgan ekan. Buni eshitgan saroy odamlari podshoga yetkazishibdi.

Podsho oʻsha terakni kesib, olib kelishni buyuribdi. Terakni keltirib, ayvonga qoʻyishibdi. Terak ayvonga juda ham mos kelibdi. Naqqoshlar terakka ajoyib naqshlar, gullar solib, oltin bilan bezashibdi. Ayvon ham bitibdi.

Bir necha kun oʻtgach, kampir oʻz teragini koʻrib kelish uchun saroyga yoʻl olibdi. U oʻz teragini tanib, uni naqadar goʻzal boʻlib ketganligidan zavqlanib, tomosha qila boshlabdi. Saroy soqchilari kampirdan xavotir olib, uni podsho yoniga olib boribdilar. Podsho kampirdan, bu yerda nima ish bilan yurganini soʻrabdi. Shunda kampir:

— Sizning ayvoningizni qurishda ishlatilgan mening teragim, ota-onamdan qolgan edi. U yoshligidan boshlab toʻgʻri va chiroyli boʻlib oʻsdi. Shuning uchun uning nafi ham tegdi, oʻzini ham, meni ham zarga botirdi. Toʻgʻrilik qanday yaxshi ekan, — debdi.

Podsho kampirningaytganlaridan quvonib, unga yana bir qancha tillalaru, qimmatbaho buyumlar beribdi.