Tan-sihatlik — tuman boylik

Oʻtgan zamonda bir qashshoq donishmand cholning oldiga kelib:

— Ota, yeyishga nonim, kiyishga kiyimim yoʻq, juda qiynaldim, nima qilishimni bilmay qoldim. Endi qayerga borib dod desam ekan? — debdi. Chol:

— Sen kambagʻalmisan? — desa, u:

— Ha, bola-chaqalarim va oʻzim ochman, kiyim-kechagimiz yoʻq, — deb nihoyatda zorlanibdi.

Chol:

— Xoʻp, boʻlmasa menga oʻng qoʻlingni sot, necha pul beray? — desa, haligi yigit:

— Yoʻq, oʻng qoʻlim oʻzimga kerak, sotmayman, — debdi, Shunda chol:

— Boʻlmasa oʻng koʻziigni sot, — debdi. Yigit:

— Nega men oʻng koʻzimni sotar ekanman, u menga doimo kerak, — debdi.

Chol shu tarzda yigitning tana aʼzolarini birma-bir sotgin, deb aytib chiqibdi. Yigit «yoʻq» javobini qaytaravergach, chol yigitga:

— Ha, butun muchalaring sogʻ boʻlsa, turmushdan zorlanib nima qilasan. Kishining tan-joni sogʻligi — tuman boyligi-ku. «Sogʻ tanda, sogʻ aql», deb bekorga aytmaganlar. Sogʻ boʻlsang qanday ish bajarsang, qoʻlingdan keladi. Kuning oʻtadi, — deb javob qaytargan ekan.