Шум тулки

Товуқлар тулкининг устидан арз қилгани айиқнинг олдига боришибди.

— Айиқ полвон, — дебди улар, — тулкивой дастидан бизга кун ёʻқ. Ҳар куни кечаси товуқларни қийратгани-қийратган. Ҳеч кимдан ҳайиқмайди.

— Тулки-я… оббо муттаҳам-эй. Мен унинг жазосини бераман, — дебди айиқ.

У тулкини чақирибди. Тулки келиб, думини силкитибди.

— Айиқ ҳазратлари… Мен, сиз азизнинг биқинингиз тошга ботмасин деб, ёстиқ келтирдим, — деб у айиққа юмшоқ ёстиқ берибди. — Булар бўлса сизнинг ғамингизда юрганимни билишмайди.

— Аҳмоқлар, боринглар, иккинчи бемаъни гаплар билан араз қилманглар, — деб товуқларни қувиб юборибди айиқ.

Шу кеч яна саккизта товуқнинг шўри қурибди. Товуқлар энди бўрига арзга борибдилар.

— Дод, тулкининг дастидан, — дейишибди улар.

Бўри тулкини тирқиратиб ҳайдаб келтирибди.

— Бўри жаноблари, — дебди тулки думини ликиллатиб, — мен биқинингиз ерга ботмасин, деб ёстиқ келтирдим, — У бўрининг қўлтиғига юмшоқ ёстиқ қўйибди.

— Бу попукли аҳмоқлар сизнинг ғамингизда юрганимни билишмайди, — дебди тулки.

Бўри ёстиққа суяниб, роҳат қилибди ва товуқларга дўқ уриб:

— Кўзимдан ёʻқолинглар, бадбахтлар! Тулки ишини билиб қилади. Бундан кейин хайрли иш қилганлар устидан арз қилиб келманглар! — деб бақириб берибди.

Товуқлар жонларини ҳовучлаб, уйларига қайтишибди. Шу кечаси яна уч товуқ тулкига ем бўлишибди.

Эртасига товуқлар ёʻлбарсга арзга боришибди. Тулки ёʻлбарсга ҳам ёстиқ бериб:

— Сизнинг ғамингизни еб юрган эдим, — дебди. Ёʻлбарс ёстиққа қарамабди.

— Бу айёр тулкини яхшилаб калтакланглар! — деб буюрибди ёʻлбарс итларга.

Итлар тулкини ўртага олиб, роса таъзирини беришибди.

— Энди чўлга ҳайдаб юборинглар уни, — дебди ёʻлбарс. — Бўлмаса товуқларнинг гўштини еб, пати билан яна кўпларни алдайди бу айёр.

Шум тулкини чўлга қувиб юборибдилар.