Shum tulki

Tovuqlar tulkining ustidan arz qilgani ayiqning oldiga borishibdi.

— Ayiq polvon, — debdi ular, — tulkivoy dastidan bizga kun yoʻq. Har kuni kechasi tovuqlarni qiyratgani-qiyratgan. Hech kimdan hayiqmaydi.

— Tulki-ya… obbo muttaham-ey. Men uning jazosini beraman, — debdi ayiq.

U tulkini chaqiribdi. Tulki kelib, dumini silkitibdi.

— Ayiq hazratlari… Men, siz azizning biqiningiz toshga botmasin deb, yostiq keltirdim, — deb u ayiqqa yumshoq yostiq beribdi. — Bular boʻlsa sizning gʻamingizda yurganimni bilishmaydi.

— Ahmoqlar, boringlar, ikkinchi bemaʼni gaplar bilan araz qilmanglar, — deb tovuqlarni quvib yuboribdi ayiq.

Shu kech yana sakkizta tovuqning shoʻri quribdi. Tovuqlar endi boʻriga arzga boribdilar.

— Dod, tulkining dastidan, — deyishibdi ular.

Boʻri tulkini tirqiratib haydab keltiribdi.

— Boʻri janoblari, — debdi tulki dumini likillatib, — men biqiningiz yerga botmasin, deb yostiq keltirdim, — U boʻrining qoʻltigʻiga yumshoq yostiq qoʻyibdi.

— Bu popukli ahmoqlar sizning gʻamingizda yurganimni bilishmaydi, — debdi tulki.

Boʻri yostiqqa suyanib, rohat qilibdi va tovuqlarga doʻq urib:

— Koʻzimdan yoʻqolinglar, badbaxtlar! Tulki ishini bilib qiladi. Bundan keyin xayrli ish qilganlar ustidan arz qilib kelmanglar! — deb baqirib beribdi.

Tovuqlar jonlarini hovuchlab, uylariga qaytishibdi. Shu kechasi yana uch tovuq tulkiga yem boʻlishibdi.

Ertasiga tovuqlar yoʻlbarsga arzga borishibdi. Tulki yoʻlbarsga ham yostiq berib:

— Sizning gʻamingizni yeb yurgan edim, — debdi. Yoʻlbars yostiqqa qaramabdi.

— Bu ayyor tulkini yaxshilab kaltaklanglar! — deb buyuribdi yoʻlbars itlarga.

Itlar tulkini oʻrtaga olib, rosa taʼzirini berishibdi.

— Endi choʻlga haydab yuboringlar uni, — debdi yoʻlbars. — Boʻlmasa tovuqlarning goʻshtini yeb, pati bilan yana koʻplarni aldaydi bu ayyor.

Shum tulkini choʻlga quvib yuboribdilar.