Қуён билан ёʻлбарс

Бир бор экан, бир ёʻқ экан, қадим замонда қуён билан ёʻлбарс яшаган экан. Улар бир-бирлари билан жуда иноқ эканлар.

Кунлардан бир кун улар суҳбатлашибдилар. Қуён ёʻлбарсга:

— Сен ўрмондаги ҳамма ҳайвонларнинг энг кучлисисан, — дебди. Ёʻлбарс қуёнга:

— Жуда эзмасан, гапни чўзма, сихи куймайдиган, кабоби куймайдиган эртаклардан айт, — дебди.

Қуён “Маймун билан Акула” номли эртакни айтибди.

— Маймун билан акула жуда иноқ эканлар. Бир куни маймун дарё ёқасидаги ёнғоқлардан бирига чиқиб, ёнғоқ еб ўтирган экан. У қараса, акула сувдан бошини чиқариб, дарё бўйига келибди. Маймун унга ёнғоқ чақиб, мағзини ташлабди. Акула ҳар куни келадиган бўлибди. Орадан бир неча кун ўтибди. Акула яна сув бўйига чиқибди. У маймунга:

— Мен ҳар куни сенинг олдингга чиқаман, мени меҳмон қиласан. Сен ҳам менинг уйимга бор, меҳмон қиламан, — дебди. Маймун:

— Мен сенинг уйингга қандай қилиб бораман, — дебди. Акула:

— Менинг устимга чиқасан, — дебди. Маймун бунга лаққа тушибди. Маймун акуланинг устига чиқиб олибди. Улар роса сузишибди. Акула маймунга:

— Маҳкам бўл, ҳозир денгиз тагига тушамиз, — дебди. Маймун нима баҳона топишини билмай, охири ўйлаб-ўйлаб, бир баҳона топибди, у акулага:

— Юрагим ёнғоқнинг тепасида қолибди. Юрагимни олиб келайлик. Бўлмаса мен қўрқаман, — дебди. Бунга ишонган акула уни ёнғоқ олдига олиб борибди. Маймун ёнғоқ тепасига чиқиб олиб, шундай дебди:

— Эй оғайни, миянг ишламас экан. Агар миянг ишлаганда эди, ҳеч вақт мени бу ерга олиб келмас эдинг. Ўзинг ўйла, юрак кишининг ўзида турмай, бошқа ерда қолармиди, — дебди. Шундай қилиб, маймун акулага:

— Алоқамиз узилди, — дебди.

Қуён ёʻлбарсга қараб: — Биз ҳам сиз билан алоқа қилмаймиз, — деб қочиб кетибди. Шундай қилиб, ёʻлбарс билан қуён ўртасидаги алоқа ҳам бузилган экан.