Quyon bilan yoʻlbars

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, qadim zamonda quyon bilan yoʻlbars yashagan ekan. Ular bir-birlari bilan juda inoq ekanlar.

Kunlardan bir kun ular suhbatlashibdilar. Quyon yoʻlbarsga:

— Sen oʻrmondagi hamma hayvonlarning eng kuchlisisan, — debdi. Yoʻlbars quyonga:

— Juda ezmasan, gapni choʻzma, sixi kuymaydigan, kabobi kuymaydigan ertaklardan ayt, — debdi.

Quyon “Maymun bilan Akula” nomli ertakni aytibdi.

— Maymun bilan akula juda inoq ekanlar. Bir kuni maymun daryo yoqasidagi yongʻoqlardan biriga chiqib, yongʻoq yeb oʻtirgan ekan. U qarasa, akula suvdan boshini chiqarib, daryo boʻyiga kelibdi. Maymun unga yongʻoq chaqib, magʻzini tashlabdi. Akula har kuni keladigan boʻlibdi. Oradan bir necha kun oʻtibdi. Akula yana suv boʻyiga chiqibdi. U maymunga:

— Men har kuni sening oldingga chiqaman, meni mehmon qilasan. Sen ham mening uyimga bor, mehmon qilaman, — debdi. Maymun:

— Men sening uyingga qanday qilib boraman, — debdi. Akula:

— Mening ustimga chiqasan, — debdi. Maymun bunga laqqa tushibdi. Maymun akulaning ustiga chiqib olibdi. Ular rosa suzishibdi. Akula maymunga:

— Mahkam boʻl, hozir dengiz tagiga tushamiz, — debdi. Maymun nima bahona topishini bilmay, oxiri oʻylab-oʻylab, bir bahona topibdi, u akulaga:

— Yuragim yongʻoqning tepasida qolibdi. Yuragimni olib kelaylik. Boʻlmasa men qoʻrqaman, — debdi. Bunga ishongan akula uni yongʻoq oldiga olib boribdi. Maymun yongʻoq tepasiga chiqib olib, shunday debdi:

— Ey ogʻayni, miyang ishlamas ekan. Agar miyang ishlaganda edi, hech vaqt meni bu yerga olib kelmas eding. Oʻzing oʻyla, yurak kishining oʻzida turmay, boshqa yerda qolarmidi, — debdi. Shunday qilib, maymun akulaga:

— Aloqamiz uzildi, — debdi.

Quyon yoʻlbarsga qarab: — Biz ham siz bilan aloqa qilmaymiz, — deb qochib ketibdi. Shunday qilib, yoʻlbars bilan quyon oʻrtasidagi aloqa ham buzilgan ekan.