Qoʻngʻiz bikach
Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, qadimgi zamonda bir Qoʻngʻiz bikach bor ekan. U yolgʻiz yashar ekan. Kunlardan bir kun Qoʻngʻiz bikach erga tegmoqchi boʻlib, yoʻlga chiqibdi. Necha oy, necha kun yoʻl yurib, yoʻl yursa ham moʻl yurib bir sahroda ketayotganda, bir mol boqib yurgan podachiga duch kelibdi.
Podachi:
— Ha. Qoʻngʻiz bikachoyim, qayoqqa?
— Erga tekkani ketyapman.
— Erga tegsangiz, menga tega qoling.
— Xoʻp, senga tegaman. Achchigʻing kelsa nima bilan urasan?
— Qoʻlimdagi mol haydaydigan tayogʻim bilan uraman. Bu gapni eshitgan bikach kekkayib:
— Sari kavish, sanama juvon. Gul-gul koʻylak, gulama juvonman. Senga tegib, kaltak yeguncha itga tegay, — deb yoʻlida ketaveribdi.
Yoʻl yurib, yoʻl yursa ham moʻl yurib, bir manzilga yetganda, bir qoʻy boqib yurgan choʻpon bilan uchrashibdi. Choʻpon:
— Ha, Qoʻngʻiz bikachoyim, qayoqqa?
— Erga tekkani ketyapman.
— Erga tegsang, menga tega qol.
— Xoʻp, senga tegay. Achchigʻing kelsa, nima bilan urasan?
— Qoʻy haydaydigan kaltagim bilan uraman.
— Sari kavish, sanama juvon. Gul-gul koʻylak gulama juvonman. Senga tekkuncha, itga tegay, — deb yoʻlida ketaveribdi.
Yoʻlda ketayotib Sichqonboy bilan uchrashibdi. Sichqonboy:
— Ha, Qoʻngʻiz bikachoyim qayoqqa?
— Erga tekkani.
— Erga tegsang, menga tega qol.
— Achchigʻing kelsa, nima bilan urasan?
— Nimaga seni urarkanman. Dumim bilan silab, tokchaga chiqarib qoʻyib, seni boqaman, — debdi Sichqonboy.
Shunday qilib Qoʻngʻiz bikach Sichqonboyga tegibdi.
Sichqonboy uni tokchaga chiqarib qoʻyib osh, goʻsht, non, suv olib kelib boqaveribdi.
Kunlardan bir kun Qoʻngʻiz bikach eshikka suvga chiqib, koʻprik tagida loyga botib qolibdi. Koʻprikdan oʻtayotgan kishilarning oti undan hurkib oʻtolmabdi. Shunda u otliqlarga qarab:
Dupur-dupur otliqlar-a,
Ot boshini tortinglar-a,
Qoʻngʻiz bikach oʻldi, deb-a,
Sichqonboyga aytinglar-a, —
debdi.
Otliqlardan bir rahmdili Sichqonboyga aytibdi.
Sichqonboy chiqib uni qutqazib olibdi. Shundan soʻng suvga yaqinroq deb Qoʻngʻiz bikach bilan Sichqonboy koʻprik tagida yashayveribdilar.
