Otangga qilsang, bolangdan qaytadi

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, bir chol bilan kampir bor ekan. Ularning yolgʻizgina oʻgʻli bor ekan. Ular oʻgʻlini orzu-havas bilan uylantirishibdi. Oʻgʻil ham farzand koʻribdi. Ular inoq yashay boshlabdilar. Nabira olti yoshga kiribdi. Chol bilan kampir esa, juda qarib, qoʻllari qaltiraydigan boʻlib qolibdi. Ular ovqat yesalar kosalarini, choy ichsalar piyolalarini qoʻllaridai tushirib sindiradigan holga yetib, uydagi kosa-piyolalarni sindiraveribdilar.

Bir kuni kelin eriga qarab:

— Men ota-onangiz bilan yashamayman, ular mening butun idish-tovoqlarimni sindirib tashlayapti, — debdi.

Uning gapiga eri hayron boʻlib, xotiniga: — Otam ham, onam ham juda qarib qolgan, ular ishga yaramaydilar, bizdan boshqa hech kimlari yoʻq. Men ularni qanday qilib ajratib qoʻyaman, — debdi.

— Boʻlmasa, ota-onangizga yogʻochdan idish-tovoq yasab bering, ularni alohida uyga oʻtirgʻizib qoʻying, — debdi xotini.

Oʻgʻil bunga rozi boʻlibdi. Ota-onasini boshqa uyga koʻchiribdi, bolta, tesha va yogʻoch olib kelib, ularga idish-tovoq yasashga kirishibdi. Shu paytda olti yashar oʻgʻilchalari kelib:

— Dada, nima qilyapsiz? — deb soʻrabdi.

— Buving bilan buvang qarib qolishdi, ular chinni idish-tovoqlarni sindirishyapti. Ularga yogʻochdan idish-tovoq yasab bermoqchiman, — debdi dadasi.

Oradan bir necha kun oʻtibdi. Chol bilan kampir koʻz yoshi qilib, taqdirlariga tan berib yashay boshlabdilar. Oʻgʻli bilan keliniga bir ogʻiz ham soʻz demasdan, «keksaysang shu ekan-da», — deb umr kechira beribdilar. Kunlar ketma-ket oʻtaveribdi. Bir kuni kelini bilan oʻgʻli oʻz uylarida rosa qah-qahlashib oʻtirsalar, oʻgʻilchalari bolta, tesha va yogʻochni xonaga olib kirib taq-tuqlata boshlabdi. Dadasi bilan oyisi unga qarab:

— Nima qilayotibsan? — deb soʻrashsa, oʻgʻilchasi:

— Sizlar qariyapsizlar, endi sizlarga ham yogʻochdan idish-tovoq qilib berib, boshqa uyga oʻtqazib qoʻyishim kerak, — debdi.

Eri yalt etib xotiniga, xotini tilini tishlab eriga qarab, nima deyarlarini bilmay qolibdilar. Bir vaqt oʻgʻilchalari qarasa, dadasi ham, oyisi ham yerga qarab oʻtirganmishu, ikkovlarining koʻzidan yosh oqayotgan emish. Shunda xotini eriga maʼyusgina boqib:

— Meni kechiring, birga kirib ota-onamizning koʻnglini olaylik, bundan keyin birga yashaylik, — debdi.

Eri ham xuddi shuni kutib turgan ekan, xotini bilan birga chol-kampirning oldiga kirib, uzr soʻrabdilar va qilgan ishlariga tavba qilib, kampir bilan cholni oʻzlarining yonlariga olib kelib, yogʻoch idish-tovoqlarini otib tashlab, chinni idishlarda ovqat berib, yaxshi xizmatini qilib, inoq yashay boshlabdilar. Chol bilan kampir ham yana oʻgʻli, kelini va nevarasi bilan xushvaqt yashab, murodu maqsadlariga yetibdi. Otangga qilganingni oʻgʻlingdan, onangga qilganingni qizingdan koʻrasan degani shu ekan.