Navoiy va Husayn

Alisher Navoiy Husayn Boyqaro saroyida bosh munshiy ekan. Podsho hamma vaqt Navoiyning deganlariga quloq solar ekan. Kunlardan bir kuni Husayn Boyqaro ertalab saroyga kirib ketayotib, Navoiyga qarabdi-da, koʻrsatgich barmogʻi bilan boshini koʻrsatibdi. Navoiy ham shu barmogʻi bilan tilini koʻrsatibdi. Husayn Boyqaro boshini chayqabdi-da, saroyga kirmay qaytib ketibdi.

Bu voqeani kuzatib turgan Navoiyning shogirdlari imo-ishoraning sababini soʻrabdilar. Navoiy:

— Oʻzlaring oʻylab topinglar, — deb aytmabdi. Shogirdlar oʻylab-oʻylab hech topisholmabdi. Ulardan biri Navoiyni soʻzlatish maqsadida siyohdonni agʻdarib yuboribdi.

Shunda Navoiy:

— Abdullatif, nega buncha xayol parishon boʻlmasangiz. Siyohdon agʻdarildi-ku, — debdi.

— Kechiring ustoz, — debdi shogirdi.— Haligi muammoning sababini oʻylab, xayolim qochibdi.

Navoiy aytishga majbur boʻlibdi:

—Husayn Boyqaro: «Boshga baloni nima keltiradi?» — deb soʻradi, men «til» deb javob berdim.

Shogirdlar Navoiyning ziyrakligiga yana bir marta qoyil qolibdilar.