Мақтанчоқ қуён

Кунлардан бир кун жиккаккина ола қуён шерикларига:

— Бўридан қўрқмайман, тулкини бир пуфлаб осмонга учириб юбораман, — деб чиранибди.

Ҳамма унинг мардлигига қойил қолиб, ёқа ушлаб турганда, бирдан бўри келиб қолибди.

— Ҳап! — деб қуёнларга ташланибди. Ола қуён ўзини ҳаммадан олдин эшикка урибди. Бўри унинг ёʻлини тўсибди. Шу он ола қуён ўлар-тириларига қарамай бир сакраган экан, бўрининг бошига чиқиб қолибди. Бўри тумтарақай қочаётган қуённи ирғитиб юборибди. Ола қуён зўрға қутулиб, бир неча вақт нафасини ростлолмай чангалзорда ётибди.

У кеч кирганда уйга кириб борибди.

— Аҳволларинг қалай? — дебди у гердайиб.

— Хайрият, омон экансан. Бўрига ем бўлиб кетгансан деб ўйлаган эдик, — дейишибди қуёнлар.

— Бе-э, — дебди ола қуён сир бой бермай ва мақтаниб кетибди: — Ем бўлиб бўпман. Бошига чиқиб бир тепдим, тил тортмай ўлиб қолди. Терисини шилиб олдим.

Ола қуён ўртага чиқиб, бўрининг терисини қандай шилганини мақтаниб сўзлаб кетибди.

— Раҳмат сенга, ола қуён, бўридан қутулибмиз, — дебди қуёнлар.

— Ҳа, бутунлай қутулдиларинг, — дебди керилиб ола қуён ва бўри пойлаб турмаганмикан, деб хавотирланиб атрофига қараб қўйибди.

У мақтанчоқ, лекин жуда қўрқоқ экан.