Maqtanchoq quyon

Kunlardan bir kun jikkakkina ola quyon sheriklariga:

— Boʻridan qoʻrqmayman, tulkini bir puflab osmonga uchirib yuboraman, — deb chiranibdi.

Hamma uning mardligiga qoyil qolib, yoqa ushlab turganda, birdan boʻri kelib qolibdi.

— Hap! — deb quyonlarga tashlanibdi. Ola quyon oʻzini hammadan oldin eshikka uribdi. Boʻri uning yoʻlini toʻsibdi. Shu on ola quyon oʻlar-tirilariga qaramay bir sakragan ekan, boʻrining boshiga chiqib qolibdi. Boʻri tumtaraqay qochayotgan quyonni irgʻitib yuboribdi. Ola quyon zoʻrgʻa qutulib, bir necha vaqt nafasini rostlolmay changalzorda yotibdi.

U kech kirganda uyga kirib boribdi.

— Ahvollaring qalay? — debdi u gerdayib.

— Xayriyat, omon ekansan. Boʻriga yem boʻlib ketgansan deb oʻylagan edik, — deyishibdi quyonlar.

— Be-e, — debdi ola quyon sir boy bermay va maqtanib ketibdi: — Yem boʻlib boʻpman. Boshiga chiqib bir tepdim, til tortmay oʻlib qoldi. Terisini shilib oldim.

Ola quyon oʻrtaga chiqib, boʻrining terisini qanday shilganini maqtanib soʻzlab ketibdi.

— Rahmat senga, ola quyon, boʻridan qutulibmiz, — debdi quyonlar.

— Ha, butunlay qutuldilaring, — debdi kerilib ola quyon va boʻri poylab turmaganmikan, deb xavotirlanib atrofiga qarab qoʻyibdi.

U maqtanchoq, lekin juda qoʻrqoq ekan.