Laylak bilan tulki

Laylak bilan tulki doʻst boʻlgan ekan. Qimmatchilik vaqti kelib, ikkisi bola-chaqasi bilan och qolibdi. Bir kun laylak tulkiga:

— Tulkiboy, sen uyga qarab oʻtir. Men uchib borib oʻzimizga va bolalarimizga ovqat topib kelay, — debdi.

Tulki rozi boʻlib, uyda bolalarga qarab qolibdi. Laylak ovga ketibdi.

Tulki uyda oʻzining va laylakning bolalariga qarab oʻtiraveribdi, oradan besh kun oʻtibdi, yetti kun oʻtibdi, laylakdan darak boʻlmabdi. Tulkining qorni nihoyatda ochib, holidan ketay deb qolibdi, ochdan oʻlar holga kelibdi. Tulki u yoq-bu yoqqa qarab, hech kim yoʻqligidan foydalanib, laylakning bitta bolasini tappa bosib yeb qoʻyibdi. Bolani yeb boʻlgandan keyin qarasa, laylak ikki toshbaqa, beshta qurbaqa, ikki ilonni koʻtarib olib, ovdan kelyapti. Tulki aytibdi:

— Ey attangg-a, bir kun qarasam boʻlar ekan, doʻstim ancha oziq olib kelar ekan, nima deb javob beraman, —deb yigʻlay boshlabdi.

Laylak uyga kelsa tulki doʻsti yigʻlab oʻtirgan emish. Laylak:

— Ey tulki doʻstim, nega yigʻlaysan? — deb soʻrabdi. Tulki yigʻi aralash:

— Hay, hay laylak doʻstim, boʻyni uzunjonning biri kasal boʻlib oʻlib qoldi, shunga yigʻlayapman, — deb suyaklarini koʻrsatibdi.

Laylak xafa boʻlibdi. Yigʻlabdi va bolasini olib, boshqa yoqqa uchib ketibdi.