Kaltaklangan domla

Qadim zamonda bir kambagʻal er-xotin bor ekan, ularning yolgʻiz oʻgʻillari bor ekan.

Kunlardan kun oʻtib bola katta boʻlgach, uni maktabga oʻqishga berishibdi. Bola oʻqib yurganida otasi oʻlib qolibdi. Bola onasining tarbiyasida yura beribdi. Ona oʻgʻlining domlasiga turli-tuman mazali taomlar pishirib yuborib turibdi. Bundan xursand boʻlgan domla koʻnglida shumlikni oʻylab, «Bu bolaning onasi yaxshi pazanda ekan, oʻzi ham nihoyatda suluv boʻlsa kerak», deb oʻylab bolani yoniga chaqirtirib:

— Bolam, men uchun oyingni soʻrab qoʻy, — deb tayinlabdi.

Asta-sekin domla bu gapni har kuni takrorlaydigan boʻlib qolibdi.

Oʻzining oilasi boʻlishiga qaramay, bolaning onasiga gʻoyibona oshiq boʻlib qolibdi. U bolaga:

— Men uylaringga mehmon boʻlib boraman, oyingdan soʻra-chi, nima deydi, — debdi.

Bola domlasining gapini onasiga aytibdi. Onasi ham rozi boʻlibdi. Bu gapni eshitgan domla oyogʻining choʻloq boʻlishiga qaramasdan, tezda bolaning uyiga yetib kelibdi.

Bolaning onasi domlani izzat-hurmat qilib, choy quyib oʻtiribdi. Uyda hech kim yoʻqligidan foydalanib, domla xotinning qoʻlidan ushlab oʻziga tomon tortibdi. Xotinning qoʻlidagi issiq choy toʻkilib, domlaning qoʻli kuyibdi.

Shunda bolaning togʻalari kelib qolishibdi. Domlaning qilmishini eshitib, uni urib-urib yogʻ chiqaradigan juvozga bogʻlashibdi, undan olib un tortadigan kashkashga bogʻlashibdi. Domla qochib zoʻrgʻa qutulibdi. Oradan ancha vaqt oʻtgach, xotin oʻgʻliga:

— Bolam, domlangni mehmondorchilikka olib kel,— deb tayinlabdi.

Bu gapni eshitgan domla:

— Ket, yoʻqol, oyingning yogʻi bilan uni tamom boʻlgan boʻlsa kerak, onang ham qursin, oʻzing ham quri, bor, koʻzimga koʻrinma, — deb domla bolani haydab yuborgan ekan.