Икки ўртоқ

Бир мерган ёʻлдан ўтиб бораётган экан. Мерганнинг қўлида ғози бор экан. Ёʻлда қорни очиб келаётган икки ўртоқ:

— Шу мерганнинг ғозини еб бўлмасмикан? —дебди. Иккиси маслаҳатлашиб, мерганни чақиришибди. Мерган келибди. Мергандан ғозини сўрашибди. Мерган:

— Яхши, ола қолинг, бирга ейсиз, — деб ғозни берибди.

Икки ўртоқ ғозни қозонга солиб пиширишибди. Кейин:

— Энди ухлаймиз, ким яхши туш кўрса, ғозни ўша ейди, — дейишибди. Мерган ҳам рози бўлибди.

Учови ухлашга ётибди. Икки ўртоқ ухлаб қолибди. Мерган ухламай ётган экан. Пишган ғозни еб қўйибди. Икки ўртоқ уйқудан уйғонишибди. Ўртоқларнинг бири иккинчисидан:

— Сен нима туш кўрдинг? — деб сўрабди.

Иккинчиси:

— Мен осмонда учиб кетаётган эмишман, сен-чи? — дебди.

— Мен денгизда сузиб кетаётган эмишман, — дебди.

Сўнг улар мергандан сўрашибди:

— Сен нима туш кўрдинг?

Мерган айтибди:

— Мен бирингизнинг осмонда учиб кетаётганингизни, иккинчингизнинг эса, денгизда сузиб кетаётганингизни кўрдим. Икки ўртада ғоз қолиб кетмасин деб, еб қўя қолдим.