Ikki ahmoq

Bir otliq kishi machitning oldidan oʻtib ketayotib, oʻtirgan ikki kishiga salom beribdi. Ikkalasi birdan alik olibdi. Otliq ketgandan keyin ikkala oʻtirgan talashibdi.

Biri: «Nega sen alik olding? U salomni menga berdi-ku», deganda ikkinchisi turib: «yoʻq, u salomni menga berdi», debdi.

Shu yerda ikkalasi otliqdan soʻramoqchi boʻlib, uning orqasidan yugurishibdi.

— Siz, salomni kimga berdingiz? — deb soʻrashibdi undan. Shunda salom bergan kishi ichida: «Ha, bular juda ham ahmoq ekan», deb:

— Qaysi biring ahmoq boʻlsang, oʻshaningga berdim, — debdi.

Shunda biri turib:

— Men ahmoq, — deganda ikkinchisi turib: — Men sendan ham ahmoq, — debdi.

Otliq:

— Qani boʻlmasa sen qanaqa ahmoqsanu, sen qanaqa ahmoqsan? — deb soʻrabdi.

Biri:

— Bir vaqt men maktabda domla edim. Bir kun bolalarim suv turgan xumga qarab aksini koʻrib: «He… taqsmr, xumning ichiga bolalar tushib, harom qilibdi», deganda, «qaysi biri xumning ichidan chiqsa ura beringlar», deb xumniig ichiga boshimni suqib qarasam, hech narsa yoʻq. Oʻzim boshimni koʻtarganda, birdan bolalar meni urib ketishdi. Shunda: «Men domlalaring boʻlaman», demagan ahmoqman, —debdi.

Ikkinchisi:

— Men bir vaqt kasal boʻlganimda hakim «qirq kungacha goʻsht, tuxum yemasdan parhez qilgin», deb tayinlagan edi. Bir kam qirq kunga qadar sabr qilib, qirqinchi kuni uydagilar tuxumli ovqat qilgan ekan, ha, endi bir kunga hech narsa boʻlmas deb, bir tuxumni archib, endi ogʻzimga solgan edim, haligi hakim kelib qoldi. Men tuxumni lunjimga olib turib qoldim. Tabib mendan: «Nega beting shishib ketdi», deb soʻradi. Men tabibning parhezidan qoʻrqib, «tishimning ogʻrigʻiga betim shishib ketdi», dedim. Hakim: «Bay-bay, yomon boʻlibdi-ku», deb yonidan nishtarini olib, betimni kesib, oqni oq, sarigini sariq qilguncha, «tuxum» demagan ahmoqman, — debdi.

Undan keyin otliq: «Toza ahmoqlarga yoʻliqqan ekanman. Ikkoving ham chinakam ahmoq ekansan», deb keta beribdi.