Ичак билан пуфак

Бир куни ичак билан пуфак баҳслашибди. Пуфак:

— Ичак-ичак, мен сени ейман, — дебди.

— Ёʻқ, мени еёлмайсан, — дебди ичак. Пуфак ичакни еб қўйибди.

Пуфак нарироқ борса, бир хўроз учрабди.

— Хўроз, хўроз, мен сени ейман, — дебди.

— Бир қичқирсам, ўлиб қоласан, — дебди хўроз.

Пуфак айтибди:

— Ичакни еган сени ҳам еёлмайманми? — деб хўрозни еб қўйибди ва нарироққа бориб, юқорига кўтарилибди ва қўйнинг олдига тушибди:

— Қўй-қўй, мен сени ейман, — дебди.

— Бир мараб берсам, ўлиб қоласан, — дебди қўй.

— Ичакни еган, хўрозни еган, мен сени еёлмайманми? — деб пуфак қўйни ҳам еб қўйибди.

Юриб-юриб пуфак бир молга учраб қолибди.

— Мол-мол, мен сени ейман, — дебди.

Мол:

— Бир марасам, ўлиб қоласан, — дебди.

Пуфак:

— Ичакни, хўрозни, қўйни еган, нимага сени еёлмас эканман? — деб молни ҳам еб қўйибди.

Юриб-юриб, бир отга учрабди ва унга:

— От-от, мен сени ейман, — дебди.

— Сен мени ейман деб овора бўлмагин, еёлмайсан, бир тепсам, ўласан, — дебди от.

— Ичакни еган, хўрозни, қўйни, молни еган, сени ҳам ейман, — деб отни ҳам еб қўйибди. Яна пуфак юриб-юриб бир қушчага учрабди.

— Эй, қушча, сени ейман, — дебди пуфак.

— Бир сайраб, гаврон билан урсам, ўлиб қоласан, — дебди.

— Ёʻлда учраган ичакни, молни, қўйни, отни еган сени ея олмайманми? — деб қушчани ҳам еб қўйибди.

Ундан бориб-бориб, ўтин тераётган бир қизчага учраб қолибди.

— Эй қизча, сени ҳам ейман, — дебди пуфак.

— Ўроғимни қорнингга бир тиқиб олсам, ёрилиб ўласан, — дебди қизча.

— Юрган ёʻлимдаги ҳамма учраган нарсаларни еб келяпман-ку, энди сени ея олмайманми? — деб уни ҳам еб қўйибди.

Уларнинг ҳаммасини еб, пуфак яна ёʻлга тушибди, бир косибга учрабди.

— Уста-уста, мен сени ейман, — дебди унга.

— Яқинроқ келиб егин, — деб уста пуфакни олдига чақирибди ва пуфакнинг қорнини пичоғи билан ёриб юборибди, унинг қорнидан у еган ҳамма чиқишибди. Пуфакнинг қорнидан чиққанлар косибдан хурсанд бўлиб, жой-жойларига тарқаб кетишибди ва мурод-мақсадларига етишибди.