Har kimning mehnati oʻziga shirin

Bir ota-onaning yakka-yu yagona oʻgʻli boʻlgan ekan. Bola ota-onasining tarbiyasida katta boʻlibdi. Bola voyaga yetgach, otasi oʻgʻlini chaqirib:

— Oʻgʻlim, endi katta yigit boʻlib qolding, biror hunar oʻrgangin, xor boʻlmaysan, — debdi. Bola:

— Xoʻp, — debdi.

Ertasi ishga ketayotganida uni onasi toʻxtatib:

— Oʻgʻlim, sen ogʻir mehnat qilib joningni qiynab yurma, koʻchaga chiqib, oʻrtoqlaring bilan oʻyna, qaytib kelganingda otangga mana buni berarsan, — deb, bir tanga pul beribdi.

Bola xursand boʻlib koʻchaga chiqib ketibdi. Kechgacha oʻynab yuribdi. Uyiga kelsa, otasi hovuz boʻyida oʻtirgan ekan. Onasidan olgan pulni unga beribdi. Ota tangani olib hovuzga tashlabdi. Bola indamabdi. Ertasiga ham shu voqea qaytarilibdi. Bu holdan hayron boʻlgan ona va bola uchinchi kuni oʻtirib maslahatlashishibdi. Bola:

— Otam bu pulni mehnat qilmasdan olib kelganimni bilganga oʻxshaydi. Endi bugun bir mehnat qilib pul topib kelay-chi, nima qilar ekan, — debdi-da, bir odamnikida xizmat qilib, pul topibdi.

Kechqurun uyiga kelib otasiga bersa, otasi u pulni ham hovuzga tashlabdi.

Bola otasiga bir xoʻmrayib qarabdi-da, kiyimlarini yechib oʻzini hovuzga tashlabdi. Haligi yarim tangani topib chiqibdi. Shunda otasi oʻgʻliga:

— Koʻrdingmi, oʻgʻlim, oʻz mehnating bilan topilgan pul totli, qadrli boʻladi, — degan ekan.