Fil bilan xoʻroz

Kunlardan bir kun dakan xoʻroz filning oldiga kelib, qattiq qichqiribdi:

— Qu-qu-qu-quv!

Fil hayron boʻlibdi: “Muncha chiranadi bu”, deb oʻylabdi u. Xoʻroz hammayoqni titib, choʻqib, don terib yeyaveribdi, yana:

— Qu-qu-qu, quv-v-v-v! — deb qichqiraveribdi.

— Kim koʻp ovqat yeydi, senmi yo menmi? — debdi shunda fil. Xoʻroz dadillik bilan:

— Men koʻp yeyman-da! — debdi chiranib.

Ular, kim koʻp ovqat yeyar ekan, deb garov bogʻlashibdi.

Fil juda koʻp ovqat yebdi, keyin uyquga ketibdi.

Bir vaqt uygʻonib qarasa, kech boʻlib qolibdi. Xoʻroz boʻlsa haliyam donlab yurgan emish.

Don terib, yeb, tez-tez:

— Qu-qu-qu! — dermish xoʻroz.

— Yeb toʻymas ekan-ku! — debdi fil hayron boʻlib. — Bunaqa jonivorni sira koʻrgan emasman.

Axiri xoʻroz filni yengibdi.

Xoʻroz garovda yutgach, oʻzicha: “Filning ustiga chiqib, bir tomosha qilay”, deb oʻylabdi.

U pir etib uchib, filning ustiga chiqibdi.

Filning jon-poni chiqib ketibdi.

— Boy-dod! Meni yeb qoʻyadi! — deb qichqiribdi-da, shu qochganicha oʻrmonga kirib ketibdi.

Xoʻroz boʻlsa uning orqasidan qarab, qanotlarini tapillatib:

— Qu-qu-qu-quv! Men zoʻrman! — deb qichqiribdi.