Domla bilan xizmatkor

Bir domlaning xizmatkori bor ekan. Domla xizmatkoriga:

— Shu hoʻkiz qoʻshga yaramay qoldi, bozorga olib borib sotib kel, — debdi.

Xizmatkor hoʻkizni yetaklab bozorga borayotganda bir daraxtdagi sassiqpopushak «pop-pop» debdi.

— Ha, uka, hoʻkiz olasanmi? — debdi xizmatkor. Popushak yana populabdi. Xizmatkor:

— Ikki yuz tangami, pulini qachon berasan, ertagami? — debdi-da, hoʻkizini daraxtga boylab ketibdi. Domla xizmatkordan: «Hoʻkizning puli qani?» deb soʻrabdi.

— Hoʻkizni nasiyaga sotdim, pulini ertaga olib kelaman, — debdi.

— Kimga sotding? — debdi domla.

— Bir mallapoʻshga sotdim, boshida kulohi, boʻynida ridosi bor.

Xizmatkor erta bilan turib haligi daraxt yoniga kelib qarasa, hoʻkiz ham yoʻq, mallapoʻsh ham yoʻq, yolgʻiz bir koʻk qargʻa daraxt ustida oʻtiribdi. Xizmatkor borib: «Hoʻkizning puli qani?» debdi.

Qargʻa «gʻa-gʻa» debdi.

— Hoʻ, sen hoʻkizning pulini bermay foʻrm boʻlib oʻtarasanmi? Kecha kelganimda egningda malla toʻn, boʻyningda rido, boshingda kuloh bor edi. Bugun egningga poʻstin, boshingga telpak kiygansan, hoʻkizning pulini bermaysanmi? — deb qoʻlini koʻtargan ekan, qargʻa qoʻrqib qagʻilab uchib ketibdi. Xizmatkor etagini belbogʻiga qistirib qargʻaning orqasidan quvib ketibdi. Qargʻa uchib borib bir jardagi uyasiga kirib ketibdi. Xizmatkor: «Hoʻkizning pulini ber!» deb uyasining ogʻziga qoʻlini tiqibdi. Qargʻa uyasidan chiqmabdi. Xizmatkor pichogʻini olib bir chekkadan uyani kovlay boshlabdi, pichoq bir narsaga tegib jaranglab ketibdi. Qarasa bir xum tilla, «shunda u hoʻkizning pulini undirdim», deb bir qop keltirib tillani toʻldirib olib ketibdi.