Dehqon bilan tulki

Dehqon chol bilan kampir bor ekan. Dehqon har kuni qoʻsh haydash uchun ketar ekan. Unga kampiri har kuni bir idishda sut va ikkita non berib yuborar ekan. Dehqon bu narsalarni tutning tagiga qoʻyib, oʻzi qush haydar ekan.

Kunlardan bir kuni tulki kelib, cholning olib qoʻygan ovqatini yeb ketibdi. Chol qoʻshni toʻxtatib, tushlik ovqatga chiqsa, tutning tagida oʻzi qoʻygan ovqat yoʻq emish. Bunga cholning jahli chiqib damini olib, yana qoʻsh haydashga tushibdi. Chol kun botgach qoʻshdan hoʻkizni chiqarib uyiga ketibdi. Chol dalada boʻlgan voqeani xotiniga aytibdi.

Ertasi kuni chol ilgarigidek oʻzi olib borgan ovqatini yana tutning tagiga qoʻyib ketibdi. Tush vaqti boʻlib qolay deganda, chol tut tagiga borib, olib kelgan ovqatini olaman deb qarasa, tulki endi kelib yeyay deb turgan ekan. Chol tulkini koʻrib, orqasidan quvlabdi, tutolmabdi. U tulkidan qolgan ovqatni yeb, yana qoʻshini hayday beribdi. Kechqurun kun botib qolgandan soʻng chol uyiga ketibdi. U uyiga borganda, hech narsa demabdi. Chol erta bilan oʻrnidan turib, kampiriga:

— Bugun sutni koʻzachaga quyib bergin, — debdi. Kampiri:

— Nima gap, — deb soʻrabdi. Chol:

— Har gal olib borgan ovqatimni tulki yeb ketayapti, — debdi. Kampir koʻzachaga sutni quyib beribdi. Chol koʻzachani olib, yana yer haydashga joʻnabdi. U borib ilgarigiday koʻzachani yana tutning tagiga qoʻyibdi. Tulki kelib yana sutni ichaman, deb koʻzachaga tumshugʻini tiqibdi. Tiqqan zamoni tulkining tumshugʻi chiqmay qolibdi. Tulki koʻzani koʻtarib daryoga borib, suvga tiqqan ekan, koʻzaning ichiga suv kirib, tolib ketibdi va tulkini suv tagiga tortib ketibdi. Shu bilan tulki oʻlib, chol murod-u maqsadiga yetibdi.