Бўри билан эчки

Бир куни эчки подадан ажралган экан, олдидан оч бўри чиқиб қолибди.

— Сени ейман! — дебди бўри.

— Мени-я? — дебди эчки.

— Ҳа, сени.

— Раҳм қил.

— Мен жуда очман. Раҳм қилмайман. Сени бир ямлаб ютаман.

Эчки:

— Жуда оч бўлсанг майли, ея қол. Сенга раҳмим келди, — дебди.

— Яхши эчки экансан, — дебди бўри.

— Яна бир яхшилик қилай: сен қийналиб ўтирма, оғзингни очиб тур, мен шундайгина оғзингга кираман-қўяман.

Бу гап бўрига маъқул тушибди. У оғзини очиб турибди.

Эчки нима қилибди денг!

У тисланиб узоқдан чопиб келибди-да, кучининг борича бўрининг оғзига сузибди. Бўри шу заҳотиёқ ҳушидан кетибди.

Бўри ҳушига келиб қараса, жағи йиртилган, ҳаммаёғи тирналган, аъзойи бадани қақшаб оғрир экан. Эчкидан эса ном-нишон ёʻқ эмиш.