Boʻri bilan echki

Bir kuni echki podadan ajralgan ekan, oldidan och boʻri chiqib qolibdi.

— Seni yeyman! — debdi boʻri.

— Meni-ya? — debdi echki.

— Ha, seni.

— Rahm qil.

— Men juda ochman. Rahm qilmayman. Seni bir yamlab yutaman.

Echki:

— Juda och boʻlsang mayli, yeya qol. Senga rahmim keldi, — debdi.

— Yaxshi echki ekansan, — debdi boʻri.

— Yana bir yaxshilik qilay: sen qiynalib oʻtirma, ogʻzingni ochib tur, men shundaygina ogʻzingga kiraman-qoʻyaman.

Bu gap boʻriga maʼqul tushibdi. U ogʻzini ochib turibdi.

Echki nima qilibdi deng!

U tislanib uzoqdan chopib kelibdi-da, kuchining boricha boʻrining ogʻziga suzibdi. Boʻri shu zahotiyoq hushidan ketibdi.

Boʻri hushiga kelib qarasa, jagʻi yirtilgan, hammayogʻi tirnalgan, aʼzoyi badani qaqshab ogʻrir ekan. Echkidan esa nom-nishon yoʻq emish.