Бола — подшо

Бир бор экан, бир ёʻқ экан, ўтган замонда бир подшо бўлган экан. У доим мақтаниб, «дунёда мендан зўр подшо ёʻқ» деб юрар экан.

Бир куни унинг яқин дўсти саройга меҳмон булиб келибди. Подшо дўстига:

— Дунёда мендан зўр подшо бўлмаса керак, — дебди.

— Эи тақсири олам, хафа бўлманг-у, сиздан ҳам зўр подшо бор, — деб унинг кичик ўғлини кўтариб чиқиб, ёнига ўтқазиб қўйибди.

Шу пайт бола отасига:

— Сув ичаман, — дебди. Подшо дарров туриб сув олиб келибди. Орадан бироз вақт ўтгач:

— Ота, сут беринг, — дебди бола.

Подшо тезда сут олиб келибди. Энди келиб ўтирган экан, бола яна:

— Энди сувни сутга аралаштириб беринг, — деб хархаша қилибди.

Бу айтганини ҳам подшо бажарибди. Сал вақт ўтмай бола яна:

— Ота энди, сутни сувдан ажратиб беринг, — дебди. Бу гапни эшитган подшонинг жаҳли чиқиб кетибди.

Ўғлига қараб:

— Ахир, сутнй сувдан қандай қилиб ажратиб булади, —дебди.

Бола эса йиғлаб, жанжал қилаверибди. Шунда подшо дўстига қараб, «ҳақиқатан ҳам мендан зўр подшо бор экан»,деган экан.