зулм

от 1. Ҳукмдор ва ҳокимларнинг фуқарога, золимларнинг мазлумларга кўрсатган жабри; шафқацизлик, истибдод.

Зулм зиндондан ёмон. — Мақол

Аҳоли ғалаёнга келди, қўрққанидан эмас, зулмга, зўрликка, ҳақиқацизликка чидамаганидан ғалаёнга келди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Ҳамма ўз билганича қичқиради, зулмдан, жабрдан шикоят қилади. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Умуман, жабр-ситам, эзиш; адолацизлик.

Кундошлик зулми. Зулм қилмоқ (ўтказмоқ).

Биров зулм қилса, биров раҳм қиларкан; биров ош берса, биров нон бераркан. — Ойдин, Қандолатнинг ҳикояси

Маъшуқ аҳлига ярашмас доимо зулм-у жафо. — Ҳамза

Одамларга ўтказган зулми учун Олахўжа халқ олдида жавоб бермай ҳеч қаёққа кетмайди. — П. Турсун, Ўқитувчи