zov

ot shv. Dara, togʻ oraligʻidagi chuqurlik; jarlik.

Toʻsh-toʻshiga lashkar qochib joʻnadi. Qancha odam zovdan tash-lab oʻladi. — Shirin bilan Shakar

Oʻng to-moni — uchma zov. Ikki tegirmon suv oʻsha zov pastidan oqib tushyapti. — Sh. Xolmirzayev, Qil koʻprik

Hojar yangam uzoq-uzoqlarga koʻz tikkancha, Chortoqning ustidan sekin-asta zov tomonga yurib borardi. — S. Isʼhoqov, Olam goʻzal