зотан

1. Зоти, жинси, насли-насабига кўра; аслан.

Онам зотан хотин, ёрим ҳам хотин, синглим ҳам, қизим ҳам уларга жинсдош. — Ғ. Ғулом

2. крш. с. Аслини олганда, аслида.

Зотан, у замонда фанни Навоийчалик тушунадиган одамнинг ўзи ёʻқ эди. — Фан ва турмуш

Зотан, у [Феруз] фалаж бўлса-да, хотираси ҳали равшан эди. — С. Сиёев, Аваз

Зотан, ҳар нарсанинг, Ҳар кимнинг ўз худоси бор. — Р. Парфи, Кўзлар