зориқмоқ

фл. 1. Зор бўлмоқ, бирор нарсага муҳтож бўлмоқ.

Пулга зориқмоқ.

Зориққанимиз ёʻқ, болам. Беш-ўн танга орттириб ҳам қўйдим. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Уларнинг интизор кўзлари фронт ёʻлида, қўллари меҳнатда, фронтни зориқтирмаслик, душманни тезроқ яксон қилиш учун тинимсиз ишлар эдилар. — С. Аҳмад, Ойдин кечалар

2. Сабрсизлик билан кутмоқ, интизор бўлмоқ.

Ота-она фарзанди кўтариб келадиган нарсани эмас, ўзини кутади, соғ-саломат кўришга зориқиб, кўзлари кўчада бўлади. — М. Исмоилий, Одамийлик қиссаси

Биров нон, биров олма, анор, биров писта, бодом тўла баркаш тутиб, қаҳрамон фарзандларини зориқиб кутади. — Н. Сафаров, Оловли излар

Отаси кун ботиб, қоронғи тушишини зориқиб кутди. — Р. Раҳмонов, Чангалзордаги шарпа