zoʻriqmoq

fl. 1. Biror ogʻir ish, qattiq urinish natijasida nihoyatda qiynalmoq; ogʻir holatdan kuchanmoq.

Sarpoychan, oyogʻiga kalish kiyib olgan chol yigʻma karavotda oʻtirgancha silkinib-silkinib yoʻtalar, zoʻriqqanidan koʻzlaridan yosh chiqib, burushiq yuzi koʻkarib ketgan edi. — Oʻ. Hoshimov, Nur borki, soya bor

2. ayn. Zoʻraymoq 2.

Qizining qiynalayotganini koʻrgan sayin Basiraning kasali zoʻriqardi. — R. Rahmon, Mehr koʻzda