зўраймоқ

фл. 1. Кучли бўлиб бормоқ, кучаймоқ.

Ёмғир зўрайди.

Кеч киргани учун совуқ яна ҳам зўрайган, изғирин юз-кўзларни аёвсиз чимчиларди. — Ў. Усмонов, Сирли соҳил

Гумбур-гумбур борган сари кўпая борди, зўрайиб кетди. Қишлоқни дод-войлар қоплаб олди. — Н. Сафаров, Оловли излар

Болаларда ғайрат зўрайди. — Ҳ. Назир, Ёнар дарё

2. Оғирлашмоқ, ёмонлашмоқ.

Беморнинг дарди зўрайди.