золим

сфт. 1. Зулм қилувчи, зулмкор, жабр қилувчи.

Илоннинг заҳри ёмон. Золимнинг қаҳри ёмон. — Мақол

Фақат хотинларгина золим подшони қарғаб чинқиришар, йиғлашар эди. — Ойбек, Танланган асарлар

Акрам ҳожи саволида давом этди: — Ҳокимингиз жуда золим эмиш, бу тўғри сўзми? — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Мамлакат пароканда, золим тождорлар қон устига қон тўкурлар [деди Мавлоно Фазлиддин]. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. Раҳм-шафқатни билмайдиган, бераҳм.

Золим эр.

Бориб айтинг ўшал золим йигитга, Унинг ишқи бу бағримга туташди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

3. Бераҳмликни, шафқацизликни ифодаловчи.

Гулсумбиби индамади, ёлғиз золим кўзлари билан ўқрайди-да, айвоннинг бир чеккасида, касал каби, чўзилиб ётди. — Ойбек, Танланган асарлар

4. Жабр-зулм билан тўлиб-тошган, қаҳрли.

У [Ёʻлчи] ўз синглисини Гулнордан айириб, уни золим танҳолик қучоғига отишни истамаганидан, яна бир неча вақт Унсинни бу ерда қолдиришга мойил эди. — Ойбек, Танланган асарлар